Geplaatst op Geef een reactie

Recensie: Een zee van leugens – E. Lockhart

Jaren terug heb ik, net als voor mijn gevoel de hele Young Adult-community, Wij leugenaars gelezen. Dit boek was toen een enorme hit. Ik ging er niet vanuit dat er nog een boek in deze serie uit zou komen, maar toen zag ik de prequel totaal onverwachts langskomen. Ik wilde deze natuurlijk gelijk lezen.

Het verhaal

Een zee van leugens speelt zich af voor het verhaal van Wij leugenaars. Het gaat over de generatie jongeren die voor de personages van Wij leugenaars op het eiland kwamen. Je komt achter meer geheimen van de Sinclair familie. Je komt erachter dat ze altijd al leugenaars waren.

Personages

In dit boek zie je alles door de ogen van Carrie. Ze is met haar twee zussen en ouders op vakantie op het privé-eiland van hun familie, de Sinclairs. Je komt wel dingen te weten over haar gevoelens, maar alles wordt wel een beetje vaag gehouden en er wordt niet te veel op ingegaan. Maar ik denk dat dat met een reden gedaan werd, daarom kwam het niet storend over. Dat ik het idee had dat ze het met een reden deden, maakte het interessanter. Alsof ik er zelf achter moest komen.

Thema’s

Het boek bevat wat zwaardere thema’s zoals verlies en de dood. Het wordt alleen niet beschreven op een hele zware manier. Er is duidelijk dat mensen moeite hebben met hun gevoelens en hoe ze met de dood om moeten gaan, maar alles blijft wel een beetje wazig. Dit hoort wel bij de schrijfstijl en daarom is het ook niet heel storend. Je moet er alleen wel even aan wennen.

Schrijfstijl

De schrijfstijl van dit boek is bijzonder. Het is enigszins poëtisch. Sommige stukken zijn heel poëtisch en andere stukken totaal niet. Dit maakt de schrijfstijl wel interessant. Ik vond het wel een beetje wennen, maar het was wel leuk om een boek te lezen met deze stijl. Ik zou niet willen dat elk boek dat ik lees zo geschreven is, maar voor de afwisseling vond ik het wel erg mooi.

Conclusie

Het hele boek lang heb ik me afgevraagd wat er nou ook alweer in het vorige deel, Wij leugenaars gebeurd was. Het was op zich niet nodig om te weten wat zich daarin had afgespeeld, maar ik was wel benieuwd, omdat ik het me echt niet meer kon herinneren.

Het duurde eventjes voordat ik in het boek zat, maar toen ik er echt goed voor ging zitten heb ik het in twee dagen uitgelezen. Het had me weer echt te pakken en ik wilde weten hoe het verder zou gaan. Daarom geef ik dit boek vier sterren.

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie: De verloren erfgenaam – Jennifer Lynn Barnes

De verloren erfgenaam van Jennifer Lynn Barnes

Toen ik afgelopen juli De erfenis las en achter werd gelaten met die mega cliffhanger, wist ik dat ik het vervolg ook meteen wilde lezen! Gelukkig hoefde ik niet heel lang te wachten op De verloren erfgenaam en kon ik al vrij snel terug naar Hawthorne House. Voordat je verder gaat met lezen wil ik je wel waarschuwen dat deze recensie eventuele spoilers (met betrekking tot De erfenis) kan bevatten.

Cover

De hardcover van De verloren erfgenaam is prachtig vormgegeven. De illustratie op de cover bevat een aantal details. Deze details lijken in eerste instantie niet zoveel te zeggen, maar na het lezen van dit verhaal, krijgen deze details een betekenis. Staan ze ergens voor. Ik houd ervan dat dit verweven is in de cover. Vervolgens sla je het boek open en worden er op de schutbladen ansichtkaarten weergegeven. Net zoals bij zijn voorganger hebben deze illustraties iets te maken met het verhaal. De vormgeving is al een mysterie op zich.

Verhaal

De verloren erfgenaam gaat verder waar de schrijfster ons in deel één achterliet met een enorme cliffhanger. Ondertussen weet je dat Avery een jaar lang in Hawthorne House moet verblijven om recht te hebben op deze erfenis. In De erfenis werd er een belangrijke aanwijzing achtergelaten over één van de Hawthornes. Eentje die Avery in het bijzonder goed leek te kennen. Deze aanwijzing achtervolgend leidt tot een reeks andere raadsels en ontdekkingen, waarover ik niet teveel kan vertellen i.v.m. spoilergevaar.

Schrijfstijl

De verloren erfgenaam begint voornamelijk met een samenvatting van wat er is gebeurd in De erfenis. Een fijne toevoeging mocht er toch wat tijd verstreken zijn tussen het lezen van deze twee boeken. Het is ook op een hele fijne manier weggezet waardoor het niet ineens een enorme lading informatie is. Als lezer ben je meteen weer op de hoogte van de personages en gebeurtenissen.

De schrijfstijl is ontzettend vlot, heel fijn en beeldend. Alsof je als een onzichtbaar poppetje aan de zijlijn staat en alles volgt wat er gebeurt in- en rondom  Hawthorne House en zijn bewoners. Aan het schrijfstijl-rijtje kan ook spanning en humor toegevoegd worden. Humor komt met regelmaat terug in het boek met name door onze Max met haar modderfaxing uitspraken. I love it! Want wat betreft personages… In De verloren erfgenaam leer je deze pas echt kennen. Je leert meer over de karakters, beweegredenen en achtergronden waardoor het verhaal meer diepgang krijgt.

De schrijfster is een ster om de lezer bijna te laten hunkeren naar meer. De hoofdstukken zijn vrij kort waardoor je er altijd nog wel eentje kan lezen (en eindigt met 10 meer). Elk hoofdstuk met net een stukje informatie waardoor een volgend raadsel of aanwijzing voor de deur staat en je echt nog verder moet met lezen. Want: antwoorden.

Ervaring

Wat een heerlijk boek is De verloren erfgenaam! In bovenstaande alinea’s valt onder andere te lezen waarom ik dat heb ervaren. Een vlotte schrijfstijl in combinatie met spanning, raadsels en humor lijkt een gouden combinatie. Wel heb ik nog twee kleine kritiekpuntjes: voor mijn gevoel waren er soms iets teveel raadsels/aanwijzingen. Sommige ontdekkingen leken dan ook ineens uit het ‘niets’ te komen. Een ander puntje is de romantische kant van het verhaal. Dan doel ik voornamelijk op de driehoeksverhouding die ontstaan is tussen Avery en twee van de Hawthorne broers. Alhoewel ik wel een zwak heb ontwikkeld voor één van hen, voegt het romantische -voor mij- niet meteen iets extra’s toe aan het verhaal. Het zijn geen kritiekpuntjes die effect hadden op mijn leesplezier.

De verloren erfgenaam lijkt afgerond te zijn, maar liet mij wel achter met een ‘What’s next?’-gevoel. Gelukkig hoef ik nog geen afscheid te nemen. Want in het boek werd aangekondigd dat er nog een derde deel zal verschijnen. Daar heb ik ontzettend veel zin in en ik ben benieuwd wat de schrijfster ons dan voor gaat schotelen. Het boek krijgt van mij 4 sterren.