Geplaatst op Geef een reactie

Recensie: Het hart van het woud van Robine van Olffen

Het hart van het woud is een geweldig boek. Het boek speelt zich af in het land Lythania. Lythania is opgericht door de helden en ze worden vereerd door iedereen in het land. Het boek neemt je mee op een avontuur door Lythania en de ontdekking naar de geheimen van de helden. 

De hoofdpersonages van Het hart van het woud

Iliona is een Mayaans priesteres, zij eren de heldin Maya. Iliona verdween zes jaar geleden in het bos achter het Mayaans klooster. Wanneer ze was gevonden door de andere priesteressen had Iliona geen herinneringen meer van wat er gebeurd was in het bos. De hoofdzuster heeft haar echter verboden om terug te gaan naar het bos vol gevaar. Iliona voelt zich thuis in het bos en sluipt s’nachts uit het klooster om naar het bos te gaan. 

Op een avond zat Iliona in het bos te genieten van de rust, totdat ze iets hoorde. Ze was net te laat om zich te verstoppen. Uit de struiken kwam een jonge jager tevoorschijn. Hij stelde zichzelf voor als Peter de koninklijke jager van de prins. Echter had Peter gelogen en bleek hij de kroonprins Roran te zijn. 

Roran Devrede is de kroonprins van Lythania. Hij is een erfgename van de heldin Ruth Devrede. Roran is weinig thuis doordat hij veel reist tussen de verschillende landen om de vrede te bewaren.

Iliona krijgt op een nacht een visioen van Maya, waarin ze ziet dat ze Roran moet beschermen tegen gevaar en dat de geschiedenis van de helden niet is zoals het lijkt. Ze wordt wakker in het bos met wit haar en twee verschillende ogen. Ze vlucht naar het paleis om Roran en de koninklijke familie te waarschuwen. 

Waarom heeft Maya Iliona uitgekozen als haar erfgename? Waarom moet Iliona Roran beschermen en hem helpen om het juiste pad te kiezen? Wat is het juiste pad en wat staat Iliona en Roran allemaal te wachten staan? Welke geheimen gaat Iliona ontdekken en kan ze de geschiedenis rechtzetten? 

Mijn standpunt van Het hart van het woud

Ik vond het een spannend en mysterieus boek. Robine van Olffen is een goede schrijfster. Ze heeft een vlotte schrijfstijl, waardoor je vanaf het begin wordt meegenomen in het verhaal van Iliona. 

Ik vond het mooi om te lezen hoe Iliona een groei maakt en steeds meer haar erfenis van Maya omarmt. Ze neemt het heft in eigen handen en ze heeft er alles voor over om de waarheid te ontdekken. Iliona is een grote kracht die doorheen het verhaal zelfverzekerder wordt. Ze luistert niet naar de vooroordelen en behoudt haar natuurlijke persoonlijkheid. 

Roran vond ik een sterke en dappere prins. Hij strijd met zijn aangeleerde idealen, waarbij hij doorheen het verhaal tot bepaalde keuzes komt te staan. Kan Roran de juiste keuze maken, want het lot van het Lythaniaans volk ligt in zijn handen? 

Na het lezen van Het hart van het woud ben ik benieuwd hoe het verhaal van Iliona en prins Roran verder gaat. Ik kan niet wachten tot het tweede deel van de reeks. Wanneer je van spanning met een beetje romantiek en magie houdt is dit boek iets voor jou.

Ik geef Het hart van het woud 3,5 sterren. 

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie: De ramp van Tsjernobyl van Andy Marino

Op 26 april 1986 om 01u19 veranderde de nacht in een bundel van licht. Niemand weet wat er gebeurt.  De ramp van Tsjernobyl is een spannend boek, waar je een inkijk krijgt van wat er gebeurd is in Pripjat. 

De hoofdpersonages van De ramp van Tsjernobyl

Het verhaal bestaat uit vier personages op drie verschillende plaatsen. 

De eerste personage is Joeri Fomitsjev. Joeri komt uit Moskou en droomt van kleins af aan om te werken in de kerncentrale van Tsjernobyl. Wanneer zijn droom eindelijk uitkomt om een nucleaire ingenieur te worden, verhuist hij naar Pripjat om bij zijn nonkel, Pavlo, te wonen. Als snel komt Joeri erachter dat je niet zomaar een gerespecteerde nucleaire ingenieur wordt, hij wordt tewerkgesteld schoon te maken. Dit houdt echter zijn fascinatie voor het Tsjernobyl wezen niet tegen. Hij kent de bouw van het wezen en de geluiden die het maakt. 

Wanneer Joeri tijdens zijn nachtdienst een ander en vreemd geluid hoort uit het Tsjernobyl wezen, weet hij dat er iets mis is. Opeens wordt alles donker en voelt hij ongelofelijke pijn. Kerncentrale nummer 4 is ontploft en stuurt een felle lichtflits de donkere hemel in. 

Alina en Lev, de kinderen van Pavlo, wonen hun hele leven in Pripjat. Voor de buitenwereld is Pavlo een gerespecteerde beroemde radio stem, maar binnenshuis luisteren zijn kinderen, in het geheim, naar de Amerikaanse radio. Dit gaat tegen Joeri’s principe in, maar hij zwijgt omdat hij te gast is in het huis. 

Alina en Lev liggen te slapen, wanneer ze wakker worden van een felle lichtflits. Ze weten niet wat er gebeurt en even later wordt er op de deur geklopt. Voor ze het beseffen, pakken ze hun spullen en stappen ze in een bus om de stad te verlaten. Zullen ze ooit Pripjat terugzien? En wat is er gebeurd met Joeri? 

Het laatste personage is Sofia, de beste vriendin van Alina. Haar vader werkt voor de kerncentrale als ingenieur. Wanneer haar vader plots moet vertrekken naar de kerncentrale, weet ze dat er iets mis is. Terwijl haar vader de grote baas van Tsjernobyl probeert te overtuigen om Pripjat te evacueren, gaat Sofia langs de huizen om iedereen te waarschuwen. Gaat het Sofia lukken om de mensen te overtuigen? Wordt Pripjat geëvacueerd? Gaat ze ooit haar beste vriendin Alina terugzien? 

Mijn standpunt De ramp van Tsjernobyl

Ik vond De ramp van Tsjernobyl een heel goed en spannend boek. Andy Marino is een goede schrijver en heeft een vlotte schrijfstijl. Je wordt direct meegenomen in het verhaal en je kan het boek moeilijk wegleggen. 

De verschillende perspectieven vond ik fijn om te lezen. Je krijgt  inzicht wat er gebeurt op drie verschillende plaatsen en hoe het verhaal uiteindelijk tot zijn recht komt. 

Indien je houdt van spanning en een beetje geschiedenis is dit boek iets voor jou. 

Ik kan niet wachten om andere boeken te lezen van Andy Marino. 

Ik geef De ramp van Tsjernobyl 4 sterren. 

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie: To live for van Chinouk Thijssen

To live for is een geweldig en spannend boek, wat je moeilijk kan wegleggen. To live for was mijn eerste boek van Chinouk Thijssen en ik ben helemaal verkocht. Ze is een veelbelovende schrijfster. Het boek gaat over een groep vriendinnen die alles aankunnen wanneer ze samen zijn en waar niets is zoals het lijkt. Wie kunnen ze nog vertrouwen? 

De hoofdpersonages van To live for 

Het boek wordt geschreven in twee perspectieven, namelijk Shay en Tatum. Shay en Tatum behoren tot een vriendinnengroep, samen delen ze de passie voor streetdance. 

De bekende TikTok streetdanseres Melody Ramos is omgekomen door een tragisch ongeval. Wanneer Shay, Tatum, Maeve, Gigi en Aysegül besluiten om de begrafenis bij te wonen, verschijnt het eerste berichtje van onbekende. Waaruit blijkt dat niets is zoals het lijkt, was het een tragisch ongeluk of zat er iemand tussen? 

Shay, Tatum, Maeve, Gigi en Aysegül volgen streetdance lessen bij Feya. Wanneer ze op een streetdance battle terechtkomen, maken ze kennis met Cruz, de oprichter van de Street Academy. De meisjes zijn geïnteresseerd en willen er alles aan doen om een auditie te bemachtigen, maar wat ze niet wisten is dat de auditie gepaard gaat met bedreigende boodschappen en zelfs moorden.

De meisjes staan er alleen voor en kunnen niemand vertrouwen, slagen ze erin om onbekende te ontmaskeren of slaagt onbekende erin om zijn of haar bedreigingen uit te voeren? 

Mijn standpunt van To live for

Ik kon To live for niet wegleggen en vond het een heel spannend boek. Chinouk Thijssen is een goede schrijfster en neemt je direct mee in het verhaal. 

Het dubbelvertelperspectief vond ik fijn om te lezen zodat je verschillende kanten en gedachten van de personages kent. Ik vond het vreemd dat niet alle vriendinnen een perpsectief kregen in het verhaal, maar dat is misschien voor het volgende boek To kill for.  

To live for is niet zo’n dik boek, maar je leest elke pagina vol spanning en afwachting. Het boek eindigd met een grote cliffhanger, waardoor ik niet kan wachten om het vervolg To kill for te lezen. 

Tijdens het lezen kreeg ik een Pretty Little Liars vibe, onbekende heeft wat weg van A. Als je een fan bent van Pretty Little Liars dan ga je dit boek geweldig vinden, maar ook als je van spanning en thrillers houdt, is To live for iets voor jou.

Ik geef To live for 4,5 sterren.

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie: De bloedrode sluier van Shelby Mahurin

Wauw, wat een spannend boek. In dit boek word je meegenomen naar een magische wereld vol met magische wezen en een seriemoordenaar. Het boek gaat over het vinden van je stem en je grootste angsten onder ogen komen. Niet doen wat mensen van je denken en daar je krachten uithalen om hun het tegendeel te bewijzen.  

De hoofdpersonages van De bloedrode sluier

Celie leeft tussen de weerwolven, waternimfen, bloedheksen en de nog niet gekende vampiers. Wanneer ze alle regels overtreedt en de eerste vrouwelijke jaagster in Belterra wordt, keert ze zich tegen ieders verwachtingen inclusief haar verloofde en ouders. Celie wordt op de proef gesteld en moet dubbel zo hard werken om de goedkeuring en het respect van de andere jagers te verdienen. Echter laat Celie haar niet doen door de andere jagers en probeert zich keer op keer te bewijzen.

Ze ontdekt dat er een seriemoordenaar rondloopt die magische wezens vermoord. Wanneer ze erachter komt dat haar verloofde (eveneens ook haar kapitein) en haar vrienden de verschillende moorden voor haar achterhoudt, besluit ze om op onderzoek te gaan. Hierbij wordt ze ontvoerd en raakt ze verwikkeld in een duistere wereld waar ze haar angsten onder ogen moet komen. 

Celie beland op een geheim en mysterieus eiland vol vampiers. Op het eiland leert ze Michal kennen, de koning van het eiland. Op het eiland leert ze haar angsten te overwinnen en haar krachten te kennen. Hoe dichter ze bij de waarheid komt, hoe meer ze moet graven in haar verleden en moet toegeven aan de duistere kant van Michal en die van haarzelf. 

Welke geheimen gaat Celie nog ontrafelen om de seriemoordenaar te vinden? En gaat het haar lukken om de seriemoordenaar te stoppen? 

Mijn standpunt van De bloedrode sluier

Ik vond het een heel goed en spannend boek. Vanaf de eerste zin werd je meegenomen in het verhaal, waardoor je het boek moeilijk kon wegleggen. 

Ik vond het ook leuk dat in De bloedrode sluier een frans accent zat, zoals de titels. Dit maakte het boek mysterieuzer.

Ik vond Celie een leuk personage. In het begin zag je dat ze alles deed om zich te bewijzen tegenover de andere jagers, alleen maar omdat ze een vrouw is. Ze was heel dapper om aan te sluiten bij de Chasseurs. Tijdens het verhaal merk je dat ze haar stem en krachten vindt. Ze doet niet onder aan de anderen en krijgen haar niet zomaar klein. Celie heeft een mooie groei gemaakt in het boek waar ze heeft geleerd voor op te komen voor haar mening en haar sterktes, ook al beschouwen sommige, waaronder haar verloofde, haar als broos poppetje. 

Tijdens het lezen waren er verwijzingen naar Mahurins andere boekenreeks ‘Heks en jager’. Hierdoor miste ik wat achtergrondinformatie, maar het wekte ook mijn interesse om de ‘Heks en jager’ – reeks ook te lezen. 

De bloedrode sluier is een aanrader, wanneer je houdt van spannende boeken die je meenemen naar een magische wereld. Het boek eindigt met een cliffhanger, waardoor ik niet kan wachten tot het tweede deel van de reeks uitkomt. Ik hoop dat het tweede boek snel verschijnt. 

Ik geef De bloedrode sluier 4 sterren. 

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie Ze was 16 van Marlies Allewijn

Wauw, wat een goed boek. Ze was 16 speelt zich af in Zeeland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het boek gaat over keuzes maken en erachter komen wie je wilt zijn in een maatschappij met vooroordelen. Het geef je ook een inkijk in het verzet en wat ze allemaal tot stand hebben gebracht in een klein dorpje. 

De hoofdpersonages van Ze was 16

Het eerste personage is Ize. Ze woont in Amsterdam en gaat een fijne zomer tegemoet van feestjes tot festivals totdat Ize naar Zeeland wordt verbannen om bij haar oma te wonen. Ze kijkt hier enorm tegenop en mist haar vriendinnen enorm.

Wanneer Ize op de zolder van haar oma een foto vindt, gemaakt door haar opa, besluit ze om haar oma hiermee te confronteren. Op de foto staat een mysterieus meisje, ze lijkt als twee druppels water op haar oma. Haar oma weet echter niks van de foto en trekt zich terug in haar schulp, hierdoor wordt de nieuwsgierigheid van Ize gewekt en besluit ze op onderzoek te gaan. Welke geheimen zal ze tegenkomen en wie is het mysterieuze meisje? 

Het tweede personage is Janna. Janna woont in een klein dorpje in Zeeland waar de Duitsers net zijn ingetrokken. Ze probeert in deze moeilijke tijden altijd het goede te doen, wat soms ten koste van haarzelf gaat. Op een bepaald moment staat ze voor verschillende keuzes, welke zal ze maken en zijn het de juiste keuzes? 

Mijn standpunt van Ze was 16

Ik vind Ze was 16 een heel goed boek. In het begin was ik geen fan van Ize. Ik vond haar onbeleefd en verwend. Ze komt op voor haar mening en vertelt de waarheid wanneer het nodig was, deze krachten apprecieer ik in Ize. Naarmate het boek vorderde ben ik helemaal van gedachte veranderd. Doorheen het boek merk je dat Ize haar weg probeert te vinden naar wie ze is en wat haar verleden is. Ik vind Ize een sterk meisje die doorzet totdat ze de waarheid weet, waarbij de band tussen Ize en oma sterker wordt.  

In Janna herken ik mezelf. Ze staat voor iedereen klaar en wilt niemand teleurstellen. Dit maakt haar een sterk karakter, maar naarmate het boek vordert merk je dat Janna haar eigen weg probeert te vinden en te ontdekken wie ze is. Het is een mooi verhaal waarbij beide personages een traject afleggen naar hun eigen identiteit. 

Tijdens het lezen moest ik even wennen aan het feit dat het boek geen hoofdstukken had, maar dat gevoel ging snel weg door de vlotte schrijfstijl van Marlies Allewijn. Doorheen het boek ben ik gebotst op een talenkwestie. In sommige stukken werd er Duits gepraat. Ik vond het een beetje vervelend dat er geen Nederlandse vertaling bij was, bijvoorbeeld in de voetnoot. Ik heb nooit Duits geleerd, waardoor ik regelmatig de Duitse zinnen moest vertalen.

Het was een spannend en mooi verhaal met een vleugje romantiek, wat het verhaal extra karakter geeft. Ik kon het boek niet wegleggen; omdat het boek in twee perspectieven geschreven is, wil je weten hoe beide verhalen aflopen en wat ze met elkaar te maken hebben. Het was een evenwichtige balans tussen het heden en verleden. 

Ik vind Marlies Allewijn een goede schrijfster en ik kan niet wachten om nog boeken van haar te lezen. Ze was 16 is een echte aanrader als je van oorlogsverhalen en spannende boeken met een vleugje romantiek houdt. 

Ik geef het boek 4 sterren. 

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie Codenaam IJsvogel van Liz Kessler

Codenaam IJsvogel is een veelbelovend boek. Dit is mijn eerste boek van Liz Kessler en ik ben meteen verkocht. Het boek gaat over de Tweede Wereldoorlog en het geeft je een inkijk in het verzet. Het is een meeslepend en een spannend boek wat je direct wilt uitlezen. 

De hoofdpersonages van Codenaam IJsvogel

Het boek bestaat uit drie hoofdpersonages: Liv, Mila en Hannie. De verhalen van Mila en Hannie zijn in elkaar verworven en hebben rechtstreeks een invloed op het leven van Liv. 

Liv is een meisje uit Engeland. Sinds de dood van haar opa is de band met haar oma verwaterd. Totdat ze een geschiedenisproject moet maken over haar familie. Ze probeert weer contact te zoeken met haar oma om antwoorden te zoeken bij haar vondsten, maar dit blijkt moeilijker dan gedacht. Tijdens haar zoektocht in haar familiegeschiedenis komt ze verschillende zaken te weten over het leven van haar oma Mila en haar zus Hannie. 

Mila en Hannie komen uit een Joods gezin. Wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt in Amersfoort worden ze naar Amsterdam gestuurd om onder te duiken bij een ander gezin. Hierbij komen ze in contact met soldaten en het verzet. Het leven van Mila en Hannie worden nooit meer hetzelfde.  

Hannie draagt veel geheimen met zich mee en schrijft ze graag op in de vorm van brieven, zal Mila ooit de waarheid te weten komen over haar grote zus? 

Mijn standpunt van Codenaam IJsvogel

Ik vind het een heel goed boek en werd bij het eerste woord in het verhaal meteen meegesleurd. De verhalen over de oorlog vind ik heel interessant en dit boek heeft mijn interesse meer doen aanwakkeren. 

Het was een vlot en spannend boek, waardoor je bleef lezen om te weten te komen hoe het eindigde. Ik vond het ook fijn dat het boek geschreven was in meerdere perspectieven. Hierdoor kon je de gedachten van de personages en de keuzes die ze moesten maken beter begrijpen. 

Tijdens het lezen vond ik het mooi hoe de band tussen oma en kleindochter door het verleden beetje bij beetje herstelde en welke effecten het verleden kan hebben op het heden. Het boek kent ook een vleugje romantiek, maar niet op de manier die we vooral kennen. Wel geeft dit het verhaal net dat beetje extra karakter. 

Zoals hierboven vermeld was dit mijn eerste boek van Liz Kessler en ben ik meteen fan van haar. Ze is een heel goede schrijfster en ik kan niet wachten om nog boeken van haar te lezen. 

Codenaam IJsvogel  is een echte aanrader als je van oorlogsverhalen en spannende boeken houdt. 

Ik geef Codenaam IJsvogel 4 sterren. 

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie Unlikable van Lotte van den Noort

Unlikable is een veelbelovend boek. Het was het eerste e-boek dat ik gelezen had, wat het extra speciaal maakt aangezien ik niet graag e-boeken lees. Dit boek was het waard om even over te schakelen naar een e-boek. Unlikable is een spannend boek, dat vanaf het eerste woord je meeneemt in het verhaal van Eleonora Prime en Junior R. 

De hoofdpersonages van Unlikable

Het verhaal gaat over Eleonora Prime. Ze woont, samen met haar broer Everett en haar vader, in Canterburry. Volgens Theodore Clifton, een goede vriend van vader Prime, moet het ouderlijkhuis in Canterburry gerenoveerd worden. Het gezin verhuist tijdelijk naar Kennigton om samen te wonen met Theodore Clifton en zijn zoon Felix, een jonge en knappe architect. Hij windt elke vrouw rond zijn vinger met zijn onweerstaanbare charmes. Vanaf het begin kunnen Eleonora en Felix elkaar niet uitstaan, maar ze krijgen het steeds voor elkaar om in de meest bizarre, romantische of noodsituaties terecht te komen. 

Het tweede hoofdpersonage is de beruchte Junior R. Hij maakt de straten van Londen onveilig door op een gruwelijke wijze jonge vrouwen te vermoorden. Hij creëert het middel unlikable, wanneer hij het middel toedient bij zijn slachtoffers worden ze ouder en verslaafd. Hierdoor komen ze altijd naar hem terug.   

Wanneer hij cafés onderzoekt voor een nieuw slachtoffer kruist zijn blik met die van Eleonora Prime. Vanaf dat moment maakt Junior R. een nieuw doel en Eleonora Prime heeft geen idee wat haar te wachten staat. 

Mijn standpunt van Unlikable

Ik vond het een super goed boek, vanaf het eerste woord werd ik meegenomen in het verhaal. Ik kon het boek niet wegleggen en binnen twee dagen was het uit. Dit is het eerste boek dat ik gelezen heb van de schrijfster Lotte van den Noort en ik ben meteen verkocht. 

Het boek is vlot geschreven en is heel spannend, waardoor je wilt weten hoe het verhaal eindigt. Ik vind het ook fijn dat het verhaal geschreven is in twee perspectieven, namelijk Eleonora en Junior R. Dit maakt het boek extra mysterieus en spannend. Je krijgt ook een kijk in de gedachten van Junior R. 

Het boek bevat niet alleen spanning, maar ook een vleugje romantiek wat het verhaal extra karakter geeft. 

Unlikable is een aanrader als je van spannend (thriller) boeken houdt. Ik kan niet wachten om de andere boeken van Lotte van den Noort te lezen. 

Ik geef Unlikable 4 sterren!

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie: Emily Wilde’s Encyclopedia of Faeries – Heather Fawcett

Een van mijn absoluut favoriete boekenseries is een kinderreeks door Holly Black en Tony DiTerlizzi, namelijk, De Spiderwick Kronieken. Van deze boeken wordt er door Disney+ ook binnenkort een nieuwe adaptatie gemaakt. Sommigen onder onze lezers zullen wel bekend zijn met de gelijknamige Nickelodeon film uit 2008.

Voor de die-hard Black fans zoals mezelf en degenen die meer van haar faerie-inspired werken willen lezen, is haar kinderreeks samen met DiTerlizzi, die de über-mooie illustraties voor de serie heeft gemaakt, een echte aanrader. De series’ eerste twee delen zijn vertaald naar het Nederlands maar de rest niet, maar laat dat je zeker niet tegenhouden om de originele Engelse versies een kans te geven. Deze hebben trouwens recent een nieuwe uitgave mogen kennen in afwachting van de nieuwe adaptatie die binnenkort te zien zal zijn op Disney+.

Maar dus, waarom ik nu De Spiderwick Kronieken aanhaal, is grotendeels voor hen die bekend zijn met deze serie, want het boek dat ik in deze recensie zal bespreken werd dan ook gepitched als een volwassen versie van De Spiderwick Kronieken. Dit overtuigde me helemaal om dit boek te willen lezen en maakte ook dat het mijn meest geanticipeerde boek van 2023 tot nu toe was. Dit boek is Heather Fawcetts New Adult boek, Emily Wilde’s Encyclopedia of Faeries (Dely Rey 2023) en moet nog een vertaling naar het Nederlands krijgen.

Verhaal

Emily Wilde’s Encyclopedia of Faeries volgt het verhaal van titulair personage Emily Wilde. Zij is een professor aan de Universiteit van Cambridge die bezig is aan het finaliseren van haar manuscript. Namelijk, haar “encyclopedia of faeries”. Voor ze deze af heeft wilt ze nog onderzoek uitvoeren naar de feeën uit het noorden van Europa. Hiervoor reist ze naar Hrafnsvik om haar onderzoek te doen. Natuurlijk, in een verhaal over de gewiekste fae gaat er hier en daar de hele tijd van alles mis: verdwijningen, beheksingen, Wisselkinderen … noem maar op. Al zeker wanneer Emily’s academische rivaal (horen we daar enemies to lovers) Wendell Bambleby opeens op de stoep van haar verblijf in Hrafnsvik opduikt en het bloed onder haar nagels vandaan haalt.

Faeries en Folklore

Mijn interesse in faerie en folklore en alles dat ook maar iets met zulke mythologieën te maken heeft. Fawcetts boek is er een dat ook heel erg mijn verwachtingen heeft kunnen volbrengen alsook des te meer heeft bewezen waarom ik zo geïnteresseerd ben in dit soort verhalen en vertellingen die deze mythologieën in zich opnemen. Fawcetts werk neemt naadloos de faerie folklore in zich op en maakt de lezer hongerig om zelf onderzoek naar de wereld van de fae te doen en hoe ze in verschillende culturen gerepresenteerd worden.

Typografie en Narratief

Fawcetts boek is een epistolaire vertelling door middel van protagonist Emily Wilde die haar reis naar Hrafnsvik en haar ontmoetingen met de fae neerpent in haar dagboek. Hierin wordt er typografisch ook gewerkt met voetnoten waardoor het boek heel erg vierde-wand-doorbrekend aanvoelt. Omdat de lezer in zekere zin al Emily’s encyclopedie, of toch de notities die ze ervoor maakt en de dagboek documentaties die hieraan bijdragen, aan het lezen is nog voor zij hem zelf heeft afgewerkt. Hierdoor voelt het verhaal heel erg doorleeft en authentiek aan, wat zeker een meerwaarde is.

Schrijfstijl

Fawcett schrijft net zo magisch als het materiaal waar haar boek over gaat. De fae zelve zouden haar willen meenemen naar hun wereld omwille van hoe feeëriek en uniek haar schrijven is; een kunst waar de fae maar al te graag hun handen op willen kunnen leggen. Zeker al schrijvend vanuit één personage dat erg subjectief is omwille van de dagboekvorm van het boek, wat al snel enerverend kan worden als de protagonist een stem heeft die niet heel boeiend overkomt. Maar Fawcett heeft dit weten omzeilen en een werk neer weten te zetten dat de lezer goed weet te boeien. Ik vond dit heel interessant om te zien hoe alles vanuit Emily’s blikveld werd verteld.

Ervaring

Ik heb heel erg genoten van Heather Fawcetts Emily Wilde’s Encyclopedia of Faeries en zou nu heel graag zelf studies in folklore willen beginnen. Fawcett heeft een origineel werk uit haar pen geschud, dat voelt alsof ze zelf de faerie realm is ingegaan om de lezer een zo authentiek mogelijk werk voor te schotelen. Ik heb dit boek dan ook vier sterren gegeven. Ik hoop dat dit boek snel een Nederlandse vertaling mag kennen zodat nog meer lezers ervan kunnen genieten.

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie: De Kleuren van Schaduw – V.E. Schwab

Een tijd terug had ik het genoegen om van Boekerij een recensie-exemplaar te krijgen van Schwabs eerste deel in De Kleuren van Magie-serie. Voor hen die mijn review van toen hebben gelezen zullen zich herinneren dat ik hier een immens grote fan van Schwabs boek was. Ik beklaag het me dan ook dat ik zo laat bij het lees-feestje hiervan aankwam, want ik had de hype over deze serie al langer gezien, maar was er nog iet meteen in begonnen. Dan ook tot mijn grote spijt. Maar dat is het leuke aan lezen, je bent nooit te laat! Zeker in de huidige cultuur waarin onder andere TikTok een zekere magic touch heeft om boeken die ik las toen ik een tiener was terug in de kijker te zetten (grote shout-out naar de Touching Juliette-serie die opeens weer een hype is, waarom ook mijn immense dank want iedereen moet deze serie gewoon gelezen hebben. Hij is dan ook piek dystopian Young Adult en ook: #TeamWarner). Maar goed, dat brengt ons nu bij mijn review van het tweede deel van New Adult De Kleuren van Magie-serie, namelijk, De Kleuren van Schaduw.

Verhaal

We lezen het verhaal verder vier maanden na waar het vorige deel in De Kleuren van Magie-serie ons heeft laten hangen. In dit boek brengt Schwab ons een droom van een piratenverhaal in de eerste delen van het boek. We starten met Lila Bard die heeft besloten om in Rood Londen te blijven, en niet terug te keren naar Grijs Londen (cf. De Kleuren van Magie). Ze heeft een piratenschip gevonden waarbij ze aan boord is gegaan om haar piraten droom waar te maken. Het beruchte schip dan ook van niemand minder dan Alucard Emery (een noteworthy nieuw personage), namelijk de Night Spire (ik heb deel twee in het Engels gelezen, dus mijn excuses voor de vele Engelse terminologie als het op namen aankomt). Ondertussen zit Kell nog steeds in het paleis van Rood Londen, waar de spanningen om te snijden zijn, gezien het einde van boek één en de ouders van Rhy, de koning en koningin van Rood London, Kell nog meer in het gareel proberen houden gezien wat er vier maanden geleden is gebeurd. Deel twee was een boek dat eerder gedreven werd door de personages dan door het plot. Het plot is zeker wel aanwezig in mate, en er zijn er zeker meerdere die de overhand nemen, maar ze zijn zeker niet het allerbelangrijkste in dit boek. Dan, de kers op de taart: De Kleuren van Schaduw eindigt met een cliffhanger waardoor ik echt snel verder moet lezen, maar je-weet-wel, een oneindige TBR steekt hier graag een stokje voor.

Schrijfstijl

Ik denk dat we op dit moment al wel hebben kunnen vaststellen, als we mijn andere reviews erbij nemen betreffende Schwabs oeuvre, dat ik een mega grote fan ben van hoe Schwab schrijft en dat zij, als het op schrijven aankomt, dan ook mijn grote idool is. Hoe ze het doet, ik zou het graag willen weten, maar Schwab heeft zelf magische krachten. Ze schrijft haar omgevingen op zulk een manier dat je alles voor je kan zien, dat je de zeeën bijna kan ruiken en de drankliederen van de tavernes uit het boek kan horen komen. Dit is niet anders bij De Kleuren van Schaduw, deze serie is een goed voorbeeld van hoe goed Schwab schrijft, en dan te denken dat deze serie al iets ouder is en ze ondertussen ook boeken zoals Het Onzichtbare Leven van Addie LaRue heeft neergepend, beloofd alleen maar meer voor hoe meer Schwab schrijft en hoe haar schrijfstijl in stijgende lijn blijft verbeteren. Het is gewoon niet te geloven.

Ervaring

Ik heb immens genoten van dit boek, de personages zijn zo goed geschreven en ook heel herkenbaar betreffende hoe ze geschreven zijn en spreken. Je merkt gewoon dat ze echt een vorm hebben aangenomen in Schwabs hoofd en zelf het voortouw hebben genomen terwijl Schwab dit verhaal heeft geschreven, en dat is een bewijs van hoe goed ze is in haar vak. Ik heb dit boek dan ook een welverdiende vier sterren gegeven. Ik kan zeker niet wachten om deel drie te lezen, wat dan ook het finale boek is in De Kleuren van Magie-serie. Ik ben benieuwd hoe Schwab de eindjes aan elkaar heeft geknoopt en deze serie tot zijn einde heeft gebracht.

Geplaatst op Geef een reactie

Recensie: De Roos en het Zwijn – Anne Provoost

Van Rosalena wordt gezegd dat ze de mooiste vrouw ter wereld is. Ze heeft rode lippen, een sneeuwwitte huid en handen als kostbare schelpen. Thybeerts gezicht is verminkt. Hij heeft een bochel. De vingers van zijn rechterhand zijn afgehakt zodat de hand op een hoef lijkt. Nog nooit heeft Rosalena een lelijker man ontmoet; en dat terwijl veel mannen om haar liefde kwamen vragen. Maar als Thysbeert Rosalena op een dag uitnodigt met hem te dineren stemt zij toe. Ze kan niet anders; ze heeft immers nog wat goed te maken.

Toen ik de nieuwe uitgave van Anne Provoosts De Roos en het Zwijn ( Querido[1997] 2023) voorbij zag komen, een mooie bosgroene cover die teweeg gebracht is door het gebruik van Jean Denis Antoine Caucanniers schilderij, Eve and the apple; in combinatie met diep roze letters in een niet al te opzichtig font, was ik meteen geïnteresseerd om de achterflap te lezen. Als er iets is waar ik een eindeloos zwak voor heb, zijn het wel hervertellingen. Dit blijkt dan ook in de algemene boekenmedia een overeengestemd iets te zijn bij veel lezers. Provoosts De Roos en het Zwijn is een klassieker uit 1997 die het sprookje van De schone en het beest in een nieuw jasje steekt.

Grappig genoeg heb ik net de eerste drie delen van Sarah J. Maas’s Een Hof van Doorns en Rozen achter de kiezen en ben helemaal gestemd op hervertellingen van sprookjes. In dit geval, de schone en het beest. Voor zij die de orignele versie(s) hebben gelezen (cf. Gianfrancesco Straparola, Madame Villeneuve, Madame Leprince de Beaumont), weten dat er honderden opties zijn voor een hervertellingsresultaat van die klassieke sprookje.

Verhaal

Provoosts De Roos en het Zwijn vulde voor mij een hartkamer van wederom een schone en het beest sprookje dat ik in de toekomst nog menig keer zal lezen. Voor de lezers die Een Hof van Doorns en Rozen graag lezen, zullen deze versie ook wel kunnen waarderen. Dit boek heeft namelijk ook feeën en elfen en hun invloed op protagonist Rosalena is ook van belang. Provoosts verhaal is een ode aan de originele vertelling van Madame Leprince de Beaumont. Het bewaakt beide de getrouwheid aan het verhaal alsook aan de esthetiek die het originele sprookje neerzet. We hebben een mooie jonge dame die de dupe is van haar twee zussen en uiteindelijk in een kasteel met een vervormde man terecht komt. Dit in combinatie met een zeer poëtische pen die voelt als een dromerig instrument wanneer je hem leest.

Ervaring

Ik vond dit verhaal heel aangenaam om te lezen. Ondanks de overwegend Vlaamse elementen (het speelt zich af in Antwerpen, wat mijn hart zeker kon bekoren) voelde het aan als een sprookje aan zou moeten voelen, tijdloos, heroïsch, vatbaar aan verandering en toch zijn eigenheid behoudend.  Eerder vermelde ik dat dit boek ook de harten van de fans van Een Hof van Doorns en Rozen zou kunnen bekoren. Dit statement wil ik graag even verduidelijken dat ik het hier vooral heb over de gewiekstheid van de “faerie folklore” en de esthetiek die een grijpende hervertelling van de schone en het beest kan verwezenlijken. Dus neen, dit verhaal heeft geen “high lords” en “smut”, maar dat is in het geval van dit verhaal niet nodig naar mijn mening.

Bedenkingen

Provoosts verhaal is ook zeer getrouw aan de sfeer die oude sprookjes ook hebben. Naast het feeërieke, zijn ook de gruwelijke elementen ook zeker aanwezig in dit verhaal. Zo wordt het hoofdpersonage tot meermaals toe door haar zwagers seksueel aangeraakt en het boek doet het niet af voor wat het is: seksueel grensoverschrijdend gedrag. In oudere sprookjes zijn dit soort gruwelijkheden standaard, maar ik had toch mijn bedenkingen bij het lezen van deze scenes. Dit wil ik even aangeven voor gevoelige lezers die het boek graag willen lezen maar hier niet zo goed mee om kunnen.

Laatste Woord

Het algemene beeld van mijn leeservaring van dit boek was zeer aangenaam. Ik kon goed wegzakken in de wereld die Provoost tot leven heeft gebracht en zou dit boek ook zeker aanraden aan zij die een zwak hebben voor sprookjes en eventuele hervertellingen ervan. Ondanks dat dit een hervertelling is, voelt Provoosts verhaal aan als een geheel origineel sprookje op zich, met de speelse en eigenaardige alsook soms gruwelijke wendingen waarvoor sprookjes gekend zijn.