Recensie: de wensmuur – Mia Sheridan

Deel op Facebook
Deel op Twitter
Deel op LinkedIn
Deel op Pinterest

Moderne hertelling

Deze moderne hertelling is gebaseerd op het sprookje van Belle en het beest. Een knappe dame, een beest en enkele sprookjesachtige elementen. Dat klinkt als het begin van een goed boek. Laten we het eerst even over de cover hebben! Wat is die mooi. De sprookjessfeer zit er zeker in, de rode rozen (die in het verhaal ook een rol spelen) komen mooi tot hun recht, op de verder donkere cover. Alleen al voor de cover wil je dit boek lezen.

Beauty and the beast

Net zoals in het oude sprookje, is er ook in deze hertelling sprake van een beauty en een beast. In dit geval is Clara de beauty. Clara is een balletdanseres die in New Orleans komt wonen. Ze kent er verder niemand, maar volgt les op een prestigieuze balletschool. Ze hoort al snel van het mysterie van de Windisle plantage, alwaar we het beast, beter bekend als Jonah leren kennen. Jonah was advocaat, tot een ongeluk hem verbande naar een leven achter de muren van de plantage. In New Orleans is iedereen in de ban van het mysterie van de oude plantage. Mensen brengen hun wensen naar de oude muur, ze worden in openingen gestopt in de hoop dat hun wensen uitkomen. Niemand weet dat er nog iemand leeft op de plantage. Volgens de legende zou er enkel nog de geest van Angelina ronddwalen.

Jonah & Clara vs Angelina & John

Wanneer Clara op een dag een wens brengt naar de plantage, hoort ze aan de andere kant van de muur beweging. Voor ze het goed en wel beseft raakt ze in de ban van de man achter de muur. Elke week spreken ze af, en hun band wordt al snel sterker. Toch wil Jonah zich niet tonen aan Clara. Op een dag vertelt Jonah de waarheid, en is hij ervan overtuigd dat hij Clara nooit meer zal zien.

Tegelijkertijd volgen we in het boek de liefde die ontstaat tussen Angelina en John, in 1860. Hun liefde heeft geen kans op slagen. Angelina pleegt zelfmoord. De legende vertelt dat het de geest van Angelina is die nog ronddwaalt op de oude plantage.

Schrijfstjil

De schrijfstijl van Sheridan is aangenaam. Alles wordt zeer helder uitgelegd. Je kan je zo voorstellen dat je zelf ronddwaalt op de plantage. Toch zijn de beschrijvingen hier en daar wat te uitgebreid te noemen. De schrijfstijl is poëtisch, wat misschien ook wel nodig is bij dit soort verhalen. Het boek is zeker een aanrader voor lezers die houden van boeken met een romantisch kantje. Toch is dit boek niet enkel een roman te noemen. Er zit ook familiegeschiedenis in, drama maar zeker onvoorwaardelijke liefde. Clara toont in dit boek dat liefde niet gebaseerd hoeft te zijn op uiterlijke schoonheid en fysieke aantrekkingskracht. Innerlijke schoonheid is minstens even belangrijk!

Deel op Facebook
Deel op Twitter
Deel op LinkedIn
Deel op Pinterest
Lindsay Blockhuys

Lindsay Blockhuys

Gerelateerde artikelen

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Ontvang maandelijks de leukste winacties, nieuwtjes en recensies.

Geef een reactie

Join us

Get your account today